Kim canını, cananı/sevgilisi için severse cananını sever. Kim de kendi canı için cananı severse canını sever. Herkesin kendine göredir bu âlemde tabiatındaki meyil. Ben cananımın dudağını (onda fâni olmayı), Hızır ise ab-ı hayatı (ebediyeti) sever. O an (hakiki sevgiliyle olduğu o anlar) hatrına düştükçe/başa kan (kanlı yaş) geldikçe kusur etmez akar (gözyaşlarım) devamlı, yardım istercesine. O sebepten devamlı gözüm ciğer kanı (kanlı gözyaşı) sever. Çin miski, benim gibi vatanından (ruhlar âleminden) ayrı düşmüştür. Bilmem ki hangi işveli güzelin perişan zülfünü sever (hangi kara saçtan ayrı düştüğü için ah vah eder). Su ki başında bir heva vardır, başı sersem, şaşkın şaşkın gezer. Galiba bir gül yanaklının salına salına yürüyen selvi boyunu sever. Kim ki bir sarhoş sakinin (şarap dağıtanın) gülen (açılmış gül gibi olan) dudağını severse nihayet rezil olup şarap gibi el âlemin/gayrının ağzına düşer. Fuzulî vehme, yersiz korkuya kapılıp aşkı terk etme. Ne olacak ki bu işin nihayetinde, olsa olsa bir kul/köle, sultanını/efendisini seviyor derler.