Hasbihâl

-Tevfik Fikret-

Muazzez komşumuz
“Mekteb-i Güzîn”in güzîde şakirtlerine

Ooh, yavrular! Seyrederken
Sizi her gün penceremden
Hatırıma neler gelir...
“Mâzi, o bir definedir;
Onu biraz açsan fırlar
Birçok zehir hatıralar;
O mezarın çıyanları,
Akrepleri, yılanları!
Fakat sakın korkma, ara;
Ara, ara, daha ara;
Göreceksin, o medfenin
Biraz kuytu, biraz derin
Yerlerinde neler neler,
Ne tükenmez hazineler
Saklanmıştır... Vaktiyle biz
Ne sıkıntılar çekmişiz
Okumak, öğrenmek için;
Düşündüm de güldüm demin.”
Size ne mutlu çocuklar!

Güzel kitaplarınız var;
Hocalarınız da iyi,
Öğretiyorlar her şeyi;
Tahta, rahle hep mükemmel;
Hiçbirisi yoktu evvel.
Hasırlarda sürünürdük,
Evlere hep cahil döndük.
Bize nispet bugün birer
Küçük âlimsiniz sizler.
Okuyunuz: Okuyanlar
Çok şey bilir, çok şey yapar;
Muradına onlar erer,
Cennete de onlar girer,
Onlar cidden mesut olur.
Bu geçit pek korkuludur:
Öğrenmezsek yolu izi,
Yolda kurtlar kapar bizi!
Okumalı, oynamalı,
Hiç işsiz oturmamalı.
İşledikçe bu makine
Çarklarına, dişlerine
Kuvvet gelir. Boş duranın,
Tembel tembel oturanın,
Bu asırda ekmeği yok.

Evet, işsiz oturan çok;
Fakat hepsi de tok değil,
İşsiz duran pek çok değil.
İşlemeli el, kol; bunlar
İşledikçe boğaz doyar.
İnsan gözleriyle görür...
“Alet işler, el övünür.”
Derler, her söze kanmayın,
İşitin de inanmayın!
El tutarsa yürür saban,(1)
Eldir sabanı da yapan.

Şiir Notları:
(1): Demir uçlu çift sürme aleti, tarım aleti.


Destek ol 
Rastgele Getir